Iemand was totaal in paniek omdat haar tas verdwenen was. De tas had ze in een ruimte neergezet, maar was niet meer te vinden. Alles zat erin: geld, sleutels, enzovoort. Ik stelde voor dat ze de tas misschien in een andere ruimte had neergezet. Haar reactie was: “Maar… ik ben toch niet dom!” Waarop ik antwoordde: “Dat heeft toch niets met domheid te maken.” Gelukkig vonden we de tas terug in een andere ruimte. In dezelfde week vertelde iemand me dat hij via Booking.com een huisje had geboekt voor een aantrekkelijke prijs, maar dat het uiteindelijk oplichting bleek. Gelukkig kreeg hij zijn geld terug, maar hij zei ook: “Ik vind het zo dom van mezelf.” en ik reageerde weer “dat is toch niet dom”.
Ik herken mezelf hierin. Al vanaf mijn jonge jaren maak ik vaak dit soort dingen mee, en zelfs de laatste jaren nog: mijn bril verloren omdat die uit mijn jas was gevallen, mijn pasjes of telefoon (al drie keer) in het water laten vallen, water getankt in plaats van diesel, met de zitmaaier in de sloot beland, een afslag gemist, mijn trui verkeerd om aangetrokken, mijn auto niet op de handrem gezet waardoor die wegreed en schade veroorzaakte… en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik ben eraan gewend geraakt, maar diep vanbinnen hoor ik altijd een klein stemmetje dat zegt: ‘Wat ben je dom, Jan.’ Gelukkig vertelde iemand me deze week dat je zulke situaties niet hoeft te zien als ‘fouten’, ‘dom’, of als een ander oordeel over jezelf. Zulke termen dragen een negatieve lading en roepen onnodige emoties op. Hij zei dat het gewoon ‘vergissingen’ zijn, en het mooie van vergissingen is dat je ze kunt herstellen! Toen dacht ik ook: “Vergissen is menselijk,” dus dan ben je in goed gezelschap. Vanaf nu ga ik het hebben over vergissingen! Wel “dom” dat ik dat pas op mijn 59e heb ontdekt.