Voor studenten startte ik met de oefening ‘uit je comfortzone stappen’ en vertelde ik dat wij in groep 8 mochten zingen bij het bevrijdingsmonument. Onze leraar muziek liet ons het liedje “Dona Nobis Pacem” zingen. Dat moest in allerlei toonhoogten gezongen worden en hij drukte ons op het hart: “Veel thuis oefenen!” Mijn ouders, maar met name mijn broer, werd er gek van, want “Dona Nobis Pacem” galmde door het dunne wandje naar zijn kamer. Tot een paar dagen voor de uitvoering stelde het ego van de leraar voor; dat we alleen met de beste zangers heen zouden gaan, en of dat oké was. Ik stak mijn hand op om aan te geven dat ik akkoord was, want tja, daar hoorde ik natuurlijk bij. Maar Jantje werd niet uitgekozen, en mijn wereld stortte in.
Op dat moment riep een studente die het verhaal hoorde: “Oh… wat zielig!” En ja, zo voelde ik me toen ook.
Erger was dat op dat moment de overtuiging “Jantje kan niet zingen” als een rots in mijn hoofd landde! En daar gaf ik mijn hele leven gevolg aan. Tot een vriend al een jaar lang aandrong: “Kom bij ons in het popkoor, want we hebben mannen nodig.” Mijn logische reactie was: “Ja, maar ik kan niet zingen.” Dat maakte niet uit, zei hij, en hij geloofde me ook niet. Ik ben uit mijn comfortzone gestapt en ben een avondje meegegaan! Mijn partner, zag me vol energie terugkomen. U begrijpt het al: “Ik zing in een popkoor.” En laatst hebben we voor een zaal met 200 mensen opgetreden. Vol trots stuurde ik een opname door en kreeg te horen: “Het is niet altijd helemaal zuiver”.
Ik voelde nog even de pijn achter “Jantje kan niet zingen”, maar zette me eroverheen. Dan denk ik aan de woorden “Dona Nobis Pacem,” wat “geef ons vrede” betekent. Ja, ik heb het achter me gelaten en heb er vrede mee.