Vorige week kwam er een student naar me toe met zoete lekkernijen. “Jan, is het goed als ik trakteer?”. Natuurlijk, maar waar is het voor, vroeg ik. “Nou, omdat Syrië is bevrijd :-)”
Ik viel even stil en realiseerde me dat Assad naar Rusland was gevlucht. Maar ik had me niet gerealiseerd wat dit betekende voor de Syrische Nederlanders. Ik vroeg hem of hij zijn verhaal wilde delen met de groep medestudenten.
Hij vertelde hoe hij via Egypte was gevlucht en met zo’n bootje naar Italië was overgestoken. Zijn ouders wilde niet dat hij dat deed, want het was te gevaarlijk. Onderweg waren er twee mensen overleden, maar daar wilde hij niet over praten. Vervolgens vertelde hij over Assad en de onmenselijkheden die zijn regime hadden veroorzaakt. Woorden schoten tekort om het te beschrijven en ook zijn familie had enorm geleden. We zaten allemaal stil, geroerd door zijn verhaal.
In dezelfde week was er op een andere plek nog een studente die trakteerde. Zij had zelf een video gemaakt over haar land, dat nu vrij was! Later die week vertelde mijn nieuwe kapster, die als Koerd uit Syrië was gevlucht, haar verhaal. Ze sprak over haar vlucht over gevaarlijke Turkse wegen. Toen besefte ik dat ik drie keer in korte tijd dezelfde vreugde had gehoord van bevrijding, wat wij zelf niet meer herkennen of kunnen voorstellen.
Wanneer ik dit verhaal aan vrienden en familie vertel, reageren ze vaak met: “Ja, maar welke dictator staat nu op? Wordt het straks niet weer chaos?” Gek eigenlijk, hoe wij niet-Syriërs vanuit een totaal andere invalshoek naar deze situatie kijken, wellicht door de invloed van de media? Hoe dan ook, deze Syriërs zijn blij en ze willen graag terug om hun land weer op te bouwen. En als het die mooie mensen zijn die ik ken, heb ik er het volste vertrouwen in.
Over de berichten dat we ‘cash geld in huis moeten halen’ want “Nederland … je moet voorbereid zijn ….”, halen ze slechts hun schouders op. Eerlijk gezegd, dat begrijp ik wel!