Twee studenten kwamen naar me toe met de vraag of ze wat tijd vrij konden krijgen om voor een tentamen te leren. Prima, zeg ik, maar als ik doorvraag blijkt het te gaan om tentamens uit hun eerste studiejaar. En dat terwijl ze al derde- of vierdejaars zijn! Het is “heel moeilijk” en “hun laatste kans” anders moeten ze van school. Oké, nu ben ik nieuwsgierig. “Wat voor vak is het dan?” vraag ik. “Programmeren,” zeggen ze.
Ik val bijna van mijn stoel. Programmeren?! Maar deze studenten bouwen geavanceerde AI-chatbots en maken algoritmes voor dataherkenning voor de overheid! Hoe kan dat nou moeilijk zijn? Nou, zeggen ze, “we moeten het op papier doen“. Ik schrik .. op mijn eigen opleiding!!! en nog op een andere opleiding in het land.
Op papier?! Ze zijn opgevoed met slimme tools in hun programmeer-tekstverwerkers die automatisch code aanvullen en structuur aangeven, zodat ze het nooit uit hun hoofd hebben gedaan. En eerlijk? Ik snap dat heel goed. “Ik kon het vroeger ook al niet,” beken ik, “en nu al helemaal niet. Maar ja, ik bouw wel leuke apps en programmeer in AI.”
Dan komt de klap op de vuurpijl: volgens hen kunnen de docenten zelf niet eens programmeren zonder computer. Als ze voor de klas iets moeten voordoen? Geen succes. Hoe ironisch is het dat we studenten toetsen op een manier die totaal niet aansluit bij hoe er in de praktijk wordt gewerkt? Het is alsof je van een autocoureur verwacht dat hij z’n rijexamen opnieuw moet doen, maar dan met een koets.
Ik vind dit een triest voorbeeld van waar we als opleidingen de plank misslaan. Dit zijn onze klanten, onze studenten, en wij maken het hen onnodig moeilijk. Waarom geen opdracht of assessment die aansluit bij hoe er écht gewerkt wordt? Ik weet zeker dat er meer voorbeelden zijn waar we toetsmethodes inzetten die niet meer van deze tijd zijn en onze slimme studenten afhaken en hun opleiding niet halen.
Overigens heeft dit hele gedoe wel een romantisch kantje: één van de studenten vertelde dat zijn vriendin hem helpt met oefenen en het nakijken van die code op papier. Wat een liefde. Misschien zijn we nog niet helemaal verloren.