Zie ik weer iemand die ik een lange tijd geleden sprak. Toen was het antwoord op de vraag “hoe gaat het” … “nou mijn oudere dochter is ernstig ziek”. Destijds een hartverscheurend verhaal met een heftig behandelplan, dat zwaar binnen kwam.
Nu kreeg ik de ingeving om er weer naar toe te lopen en te vragen “hoe is het met je dochter“ waarbij ik op alles was voorbereid. Het antwoord “het gaat goed en ze is beter” was vol opluchting.
Na wat spreken, kwam het inzicht dat het perspectief op het leven totaal veranderd was. “Wat heb ik me vroeger druk gemaakt over zaken, die totaal niet belangrijk zijn” en “dat doe ik niet meer en leef in de dag van vandaag” kwam er resoluut uit.
Onder de indruk van dit inzicht, dacht ik later “zouden we allemaal moeten doen”, ook al maken we niet zoiets heftig mee.
Een mooie boodschap …… ik begin er morgen mee.